من یک آدم ساده هستم.

نه آنارشیست، نه لیبرال، نه روشنفکر و پفیوز-

وقتی خون میبینم و خبر...

شاید در تمام این سالهایی که زبان یاد گرفتیم و یاد دادیم قداست هیچ جمله ای برایم بالاتر از این یک خط نبود که:

The purpose of discussions and meetings must be problem solving and decision making....

تا با روزمرگی خودم و شطحیات متعاقبش با در و دیوار و آجر خره و سگه مقایسه کنم و بفهمم چند درصد فک زدن یومیّه مان دست کم نزدیک به دو هدف بالاست، صرف نظر از اینکه زیر این سقف اگر از فلسفه ی سیاست هم شروع کنی دست آخر بحث مهبل هانا آرنت است و عمدتاً گه خوری های یکی از همان خرها و سگ ها!
امّا خوب که فکر میکنم می بینم همین یکی دوساله اخیر، هزل ترین دقایقم را با کسی بودم که اگر آن روزها وجودش نبود ما خیلی زودتر از اینها از هست به بود تبدیل می شدیم و این روزها وجودش موجبات ارتساس فاکت های زندگی ام است که مثلا چرا همه حماقتم از رمان خواندن تا سه نقطه، شبهای لعنتی امتحان بروز می کند و خیلی چیزهای شخصی دیگر؛ ولی این آخری واقعاً از آن فاکت های ناب بود نه از آن جهت که شب بود و 11 بود و خواجو هم بود و فعلمان از نوع تخمه شکستن تا بپرسد: عجب اعتیاد جالبی داره این تخمه

همه ی ما بارها التذاذ بخش بودن تخمه شکستن را تجربه کرده ایم ولی کمتر روی علّتش متمرکز شده ایم. این لذّت یا اعتیاد از منظر یک بیگ بنگ به اندازه ناچیز مغز آن مربوط است که اگر کمی بزرگتر بود یا عمل مستطاب تخمه شکستن برای رسیدن به همان یک مثقال مغز کمی راحت تر بود دیگر این میل به بیشتر شکاندن هم نبود. این فاکت در رابطه با پسته ی تازه و پسته ی مغز شده هم حکم می کند. اما از آنجایی که همه بحث هایمان محکوم به هزل شدن است (چون صرفاً سالمیم و همجنس گرا) نیستیم استقرائی است که از این اصل میکنیم:

فاکت اوّل = اگر شما دوست دختر دارید و فکر می کنید باید در مقابل فداکاریهای او حداقل به همان اندازه جبران کنید تا رابطه ی عمیق تری داشته باشید بدانید که شما بی فلسفه تخمه می شکنید - این یک استقرای تام است پس لطفا استثنائات تخمی و رویایی ردیف نکنید

بطور مختصر: تشخیص زمان پرواز باید از قابلیت های شما برای دختر بازی باشد تا وقتی دلت را زد بپّرونیش